adminklaudia

POMPY ZĘBATE W pom­pach zęba­tych narzę­dziem robo­czym jest rotor w kształ­cie koła zęba­te­go, a dokład­niej od dwóch do mak­sy­mal­nie pię­ciu takich współ­pra­cu­ją­cych ze sobą kół zęba­tych, któ­re zagar­nia­ją w prze­strzeń mię­dzy zęby ciecz tło­czo­ną i obra­ca­jąc się oraz śli­zga­jąc jed­no­cze­śnie we wnę­trzu pom­py ( po cylin­drze, któ­rym jest wewnętrz­na stro­na kadłu­ba) prze­su­wa­ją ją w kie­run­ku tłocz­nym. Wyróż­nia­my pom­py o zazę­bie­niu zewnętrz­nym i wewnętrz­nym. Pom­py tego rodzaju

POMPY ŁOPATKOWE Pom­py rota­cyj­ne łopat­ko­we, jako narzę­dzie robo­cze posia­da­ją rotor o kształ­cie wal­ca, w któ­rym umiesz­czo­ne są cho­wa­ją­ce się i wysu­wa­ją­ce łopat­ki. Łopat­ki pra­cu­ją pro­mie­ni­ście, umiesz­czo­ne są sko­śnie lub osio­wo w sto­sun­ku do obro­tów narzę­dzia. Meto­da z osio­wym ruchem łopa­tek jest w prak­ty­ce rzad­ko spo­ty­ka­na i dla­te­go pomi­nie­my jej opis. Nato­miast roz­wią­za­nie pierw­sze jest dość powszech­nie uży­wa­ne i dla­te­go tyl­ko to roz­wią­za­nie zosta­nie tutaj omó­wio­ne. W pom­pie łopat­ko­wej oś narzę­dzia roboczego

POMPY ROTACYJNE Pom­pa­mi rota­cyj­ny­mi nazy­wa­my pom­py wypo­ro­we, w któ­rych narzę­dzie wyko­nu­je ruch obro­to­wy zmie­nia­jąc prze­strzeń w cylindrze/​komorze robo­czej. Kie­dy obję­tość wnę­trza się powięk­sza nastę­pu­je zasy­sa­nie cie­czy, a następ­nie po zassa­niu mak­sy­mal­nej daw­ki prze­strzeń pomniej­sza się powo­du­jąc wypie­ra­nie cie­czy do prze­wo­du tłocz­ne­go. Pro­ces ten nastę­pu­je jed­no­cze­śnie, w trak­cie zasy­sa­nia nastę­pu­je tło­cze­nie co powo­du­je, że pom­py te w porów­na­niu do pomp wyporowych

POMPY DOZUJĄCE Pom­py dozu­ją­ce to urzą­dze­nia o nie­du­żej wydaj­no­ści umoż­li­wia­ją­ce prze­tła­cza­nie lub dozo­wa­nie w pre­cy­zyj­nej ilo­ści róż­no­ra­kich cie­czy. Dozo­wa­nie cie­czy pole­ga na pre­cy­zyj­nej kon­tro­li pręd­ko­ści, oraz cza­su jej prze­pły­wu. W zależ­no­ści od zasto­so­wa­nia sto­su­je się pom­py z regu­lo­wa­ną wydaj­no­ścią lub ste­ro­wa­ne impul­sa­mi elek­tro­ma­gne­tycz­ny­mi dla auto­ma­tycz­nych sys­te­mów dozo­wa­nia. Pom­py dozu­ją­ce połą­czo­ne w układ wie­lo­gło­wi­co­wy umoż­li­wia­ją jed­no­cze­sne dozo­wa­nie kil­ku róż­nych mediów za

POMPY GŁĘBINOWE Pom­py głę­bi­no­we to wiro­we pom­py zanu­rze­nio­we o nie­du­żej śred­ni­cy dedy­ko­wa­ne do pra­cy w prze­zna­czo­nych do tego stud­niach – takich gdzie lustro wody znaj­du­je się poni­żej 8m i zasto­so­wa­nie pom­py powierzch­nio­wej jest wyklu­czo­ne. Pom­py głę­bi­no­we sto­su­je się ogól­nie do pom­po­wa­nia wody czy­stej i mini­mal­nie zanie­czysz­czo­nej. Zanie­czysz­cze­nia mecha­nicz­ne wody pom­po­wa­nej nie mogą być więk­sze niż 100 mg/​litr wody, a dla zespo­łów pom­po­wych, w których

POMPY KRZYWKOWE Pom­py krzyw­ko­we zwa­ne tak­że kłyk­cio­wy­mi. W przy­pad­kach potrze­by pom­po­wa­nia gęstych, lep­kich cie­czy czę­sto bez wła­ści­wo­ści smar­nych z moż­li­wym „zabru­dze­niem” w posta­ci czą­stek sta­łych sto­su­je­my pom­py krzyw­ko­we. Są to pom­py wypo­ro­we, gdzie narzę­dziem robo­czym są dwa lub trzy roto­ry (jako tło­ki) w kształ­cie krzy­wek (kłyk­ci). Wyso­ko­ści pod­no­sze­nia tych pomp oraz wydaj­no­ści z uwa­gi na duże stra­ty, przez małe szczel­no­ści przylegania

ZAWORY W POMPACH WYPOROWYCH Pom­py wypo­ro­we, któ­rych dzia­ła­nie pole­ga na zasy­sa­niu i wypy­cha­niu danej por­cji cie­czy (tło­ko­we, nur­ni­ko­we itp.), potrze­bu­ją odpo­wied­nich elementów/​armatury, któ­re otwie­ra­ją dopływ cie­czy pod­czas pro­ce­su zasy­sa­nia i następ­nie odci­na­ją tą prze­strzeń, aby umoż­li­wić prze­py­cha­nie cie­czy w kie­run­ku odpły­wo­wym. To zada­nie w pom­pach tego typu reali­zu­ją zawo­ry zwrot­ne. Ozna­cze­nie zawo­ru zwrot­ne­go w dia­gra­mach insta­la­cji pom­po­wych. Wg jed­ne­go z przy­ję­tych podzia­łów wyróżniamy

POMPOWANIE ZAWIESIN I CIECZY ZAWIERAJĄCYCH ZAWIESINY. Zawie­si­na to ciecz, w któ­rej znaj­du­ją się czą­stecz­ki sta­łe ( nie­ja­ko „zawie­szo­ne” w niej, uno­szą­ce się). Jest to zatem mie­sza­ni­na o nie­jed­no­rod­nym skła­dzie, a co za tym idzie rów­nież wła­ści­wo­ściach. Obec­ność dro­bi­nek lub czą­ste­czek sta­łych w okre­ślo­nej cie­czy ma istot­ny wpływ na para­me­try pra­cy dane­go ukła­du pom­po­we­go, na ogół obni­ża­ją­cy zarów­no wydaj­ność jak i jego żywot­ność. Pod­czas przepływu

POMPY PRZEPONOWE, POMPY MEMBRANOWE W przy­pad­ku pomp prze­po­no­wych narzę­dziem robo­czym jest prze­po­na (mem­bra­na), któ­ra jest połą­czo­na z kor­bą zamie­nia­ją­cą ruch obro­to­wy na posu­­wi­­sto-zwro­t­ny. Ist­nie­ją rów­nież pom­py tego rodza­ju, gdzie wykor­bio­ny ele­ment zastę­pu­je nur­nik wywie­ra­ją­cy ciśnie­nie bez­po­śred­nio na mem­bra­nę. Ma ssa­niu i tło­cze­niu pom­pa mem­bra­no­wa z regu­ły posia­da zawo­ry zwrot­ne (np w for­mie klap gumo­wych) Prze­strzeń robo­cza w tego typu pompach

UKŁADY POMPOWE Aby zmniej­szyć wyso­kość słu­pa wody, a przez to wyso­kość pod­no­sze­nia pom­py, sto­su­je­my układ lewa­ro­wy. Do tego ukła­du po stro­nie tłocz­nej dołą­cza­my prze­wód, któ­ry zanu­rza­my pod lustrem cie­czy w zbior­ni­ku odpły­wo­wym. W ten spo­sób nastę­pu­je ssa­nie po stro­nie tłocz­nej. To obni­ża wyso­kość słu­pa cie­czy jedy­nie do róż­ni­cy w wyso­ko­ści pomię­dzy pozio­ma­mi luster wody w zbior­ni­kach. Układ pom­po­wy tło­czą­cy to sytu­acja, kiedy

POMPY ŚLIMAKOWE Pom­pa śli­ma­ko­wa to rota­cyj­na pom­pa wypo­ro­wa, w któ­rej narzę­dzie robo­cze jest w kształ­cie śru­by o wydłu­żo­nym sko­ku (rotor). Rotor wyko­na­ny jest naj­czę­ściej ze sta­li nie­rdzew­nej lub har­to­wa­nej — obra­ca się on mimo­śro­do­wo w prze­waż­nie gumo­wym (sprę­ży­stym) nie­ru­cho­mym ele­men­cie zewnętrz­nym, zwa­nym sta­to­rem. Obrót roto­ra w sta­to­rze powo­du­je zabie­ra­nie medium na wlo­cie i odda­wa­nie go na wylo­cie pom­py. Pom­pa śru­bo­wa nie

POMPY WYPOROWE — PODSTAWOWE CECHY Zale­tą pomp wypo­ro­wych jest bar­dzo duża wyso­kość pod­no­sze­nia. Dodat­ko­wo pom­py tego typu odzna­cza­ją się dużą spraw­no­ścią i nie­zmien­no­ścią para­me­trów pra­cy ( w pew­nym zakre­sie). Co jest istot­ne, pom­py te mają małą wraż­li­wość na zawar­tość gazów w cie­czach pom­po­wa­nych oraz posia­da­ją zdol­ność do samo­za­sy­sa­nia. To jest duże uła­twie­nie przy każ­do­ra­zo­wym uru­cho­mie­niu pod­czas eks­plo­ata­cji (szcze­gól­nie w trudnych

BUDOWA POMP WIROWYCH Naj­po­pu­lar­niej­szy­mi urzą­dze­nia­mi tech­no­lo­gicz­ny­mi wyko­rzy­sty­wa­ny­mi w pom­pow­niach ście­ków są pom­py wiro­we. Część rucho­mą sta­no­wi tutaj wir­nik łopat­ko­wy, któ­ry znaj­du­je się na wale wpra­wio­nym w ruch obro­to­wy. Wir­nik ma za zada­nie przy­spie­szać ruch czą­stek cie­czy, któ­re prze­pły­wa­ją przez pom­pę wir­ni­ko­wą. Przy­spie­szo­ny ruch czą­ste­czek cie­czy gene­ru­je spa­dek ciśnie­nia na wlo­cie wir­ni­ka, w następ­stwie tego wystę­pu­je pro­ces jakim jest zasy­sa­nie płynu

POMPY WIROWE — PODSTAWOWE CECHY Wła­ści­wo­ści pomp wiro­wych. Pom­py wiro­we, posia­da­ją zwar­tą kon­struk­cję, dzię­ki cze­mu ich wymia­ry są sto­sun­ko­wo nie­wiel­kie. Pro­sta budo­wa umoż­li­wia bez­po­śred­nie połą­cze­nie narzę­dzia robo­cze­go z sil­ni­kiem napę­do­wym bez koniecz­no­ści sto­so­wa­nia dodat­ko­wych prze­kład­ni. Zale­tą takiej kon­struk­cji jest mała awa­ryj­ność, ponie­waż czę­ści pod­da­wa­nych prze­cią­że­niom jest nie­wie­le. To oczy­wi­ście ma wpływ na niskie kosz­ty eks­plo­ata­cji. Pom­py typu

PODZIAŁ POMP Pod­sta­wo­wym podzia­łem pomp pod wzglę­dem kon­cep­cji tech­nicz­nej jest podział na pom­py typu wiro­we­go, oraz pom­py typu wypo­ro­we­go. Pom­py wiro­we Pom­py typu wiro­we­go są opar­te o dzia­ła­nie ele­men­tu wiru­ją­ce­go wewnątrz pom­py, otrzy­mu­ją­ce­go ener­gię z sil­ni­ka na ogół za pomo­cą szyb­ko wiru­ją­ce­go wał­ka, któ­ry two­rzy pod­ci­śnie­nie po stro­nie ssaw­nej za pomo­cą narzę­dzia typu wir­nik (zwięk­sze­nie krę­tu). Przy­kła­do­wy wir­nik i kon­struk­cja pom­py wiro­wej — odśrod­ko­wej (wir­nik pół­otwar­ty) Pompy

POMPY JAKO PRZENOŚNIKI CIECZY — DEFINICJE Pom­pa­mi nazy­wa­my urzą­dze­nia, któ­re nale­żą do więk­szej gru­py urzą­dzeń zwa­nych prze­no­śni­ki cie­czy ( pły­nów, zawie­sin itp.), któ­rych zada­niem jest pod­no­sze­nie cie­czy ze zbior­ni­ków poło­żo­nych niżej do zbior­ni­ków poło­żo­nych wyżej, lub do prze­tła­cza­nia cie­czy ze zbior­ni­ków o niż­szym ciśnie­niu do zbior­ni­ków o ciśnie­niu wyż­szym. Prze­no­śni­ka­mi cie­czy nazy­wa­my więc, nawet naj­bar­dziej pro­ste urzą­dze­nia typu czer­pa­dło przy studni,

POMPY MAGNETYCZNE to pom­py ze sprzę­głem magne­tycz­nym cha­rak­te­ry­zu­ją­ce się bra­kiem uszczel­nień wału, a dzię­ki temu bra­kiem moż­li­wo­ści powsta­nia wycie­ków (nie ma bez­po­śred­nie­go kon­tak­tu pomię­dzy wałem sil­ni­ka i wałem pom­py). Sprzę­gło skła­da się z dwóch magne­sów o róż­nych bie­gu­nach, z któ­rych jeden połą­czo­ny jest z wałem pom­py, dru­gi z wir­ni­kiem. Zewnętrz­ny magnes umiesz­czo­ny na wale prze­no­si ruch na magnes zin­te­gro­wa­ny z wir­ni­kiem. Magnes połączony

POMPY PERYSTALTYCZNE to pom­py w któ­rych kon­takt z medium ma jedy­nie gumo­wy wąż doci­ska­ny przez rol­ki powo­du­ją­ce zmia­nę obję­to­ści komo­ry robo­czej. Posia­da­ją zdol­ność samo­za­sy­sa­nia. Rotor, obra­ca­jąc się powo­li, powo­du­je prze­ta­cza­nie się rolek po ela­stycz­nym prze­wo­dzie. Ela­stycz­ny prze­wód jest uło­żo­ny w kor­pu­sie pom­py, ści­ska­ny jest cyklicz­nie przez rol­ki doci­sko­we obra­ca­ją­ce się po jego obwo­dzie. Poprzez cyklicz­ne ści­ska­nie węża na jego początku

POMPY ŚMIGŁOWE Pom­py śmi­gło­we, osio­we (z ang. Axial Pumps) cha­rak­te­ry­zu­ją się ogrom­ną wydaj­no­ścią (docho­dzą­cą do 35 000 m³/​h ) przy niskiej wyso­ko­ści pod­no­sze­nia. Kie­ru­nek prze­pły­wu w pom­pie jest osio­wy, a wir­nik wyglą­dem przy­po­mi­na śmi­gło. Wir­ni­ki są naj­czę­ściej trój­ło­pat­ko­we. Łopat­ki mogą być nasta­wia­ne pod odpo­wied­nim kątem (mecha­nicz­nie lub hydrau­licz­nie) i prze­sta­wia­ne pod­czas pra­cy w celu uzy­ska­nia opty­mal­nych para­me­trów. Ciecz opusz­cza­ją­ca wir­nik tra­fia do kie­row­ni­cy łopatkowej,gdzie jej moment pędu zamie­nia­ny jest

Uszczel­nie­nia mecha­nicz­ne Urzą­dze­nie sto­so­wa­ne w maszy­nach wiru­ją­cych, słu­żą­ce do oddzie­le­nia od sie­bie prze­strze­ni w któ­rych znaj­du­ją się dwa czyn­ni­ki o róż­nych ciśnie­niach, tem­pe­ra­tu­rach lub wła­sno­ściach fizy­­ko-che­­mi­cz­nych. Uszczel­nie­nie mecha­nicz­ne zdła­wia prze­pływ prze­tła­cza­nych mediów przez parę dwóch pier­ście­ni uszczel­nia­ją­cych, z któ­rych jeden (pier­ścień sta­ły) jest na sta­łe osa­dzo­ny w nie­ru­cho­mym kor­pu­sie, a dru­gi (część obro­to­wa) jest zamon­to­wa­ny na wiru­ją­cym wale urzą­dze­nia i są one doci­ska­ne do